اگر فاصله ها بخواهند تو را از من بگیرند فصلی خواهم شد از جنس باران و آنقدر خواهم بارید که فاصله ها

از عبور اشک های من پر شوند

چه تلخ است هنگامی که پرنده ی یادت بر کنج لحظات آشیانه میکند

و آنچنان منقار بر بغض ترم می کوبد که آن را می شکند

آه ه ه ..................

گویی برای نخستین لار وجود مهربانت را در نزدیکی خود حس میکنم

لبخندت شیرین تر از پیش

نگاهت مهربان تر از قبل...............

نه خیال و نه رویایی بلکه این بار خود تو هستی که به

کنارم می آیی و صدایم را می شنوی

و من تو را نزدیک تر از همیشه حس میکنم

دریایم و سواحلم میگردم

یا در پی ماه کاملم میگردم

در کوچه پس کوچه های این شهر غریب

دنبال جنازه ی دلم میگردم